The Life of SimpsKwan

1- ว่าด้วยบทส่งท้าย

ผมเคยบอกไว้ในตอนที่แล้วว่า สิ่งที่อยากจะเล่ายังเหลืออีกหนึ่งตอน จริงๆ ก็คือ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับการท่องเที่ยวน่ะจบไปตั้งแต่ตอนก่อนแล้วครับ จบจริงจังไม่มีภาคต่อ รีเมค ภาคก่อนหน้าอะไรแน่นอน เพราะแค่นี้ก็กลายเป็นมหากาพย์ที่ยาวยืดมาถึง 13 ตอนไปซะแล้ว (เพิ่งสังเกตว่าได้เลข 13 พอดีเลยแฮะ ฮ่าๆ)

แต่ที่ต้องยืดมาอีกหนึ่งตอน (ใช่ชื่อตอนว่าบทส่งท้าย ไม่ใช่บทที่ 14 เพราะให้ตัวทริปจริงๆ มีแค่ 13 บทมันดูสวยกว่า)  ก็เพราะไหนๆ ก็เขียนมานานขนาดนี้แล้ว ก่อนจะจบก็อยากจะฝากข้อความคุยกับคนอ่านที่ตามๆ กันมาทุกท่านซะหน่อยน่ะครับ แต่จะใส่ไปในบทที่แล้วมันก็ยาวเกิน เลยแยกออกมาเป็น Epilogue ซะเลย

ครั้งแรกที่ผมเริ่มเขียนบันทึกแอฟริกาเป็นเรื่องเป็นราว (จากที่ตอนแรกบล็อกมีแต่อะไรเรื่อยเปื่อยมาตลอด) ก็เคยวางแผนไว้นะว่า อัพซักอาทิตย์ละตอนสองตอน ไม่กี่เดือนน่าจะจบทริปได้เรียบร้อย

แต่ปรากฏว่าตอนวางแผน ผมดันลืมใส่ตัวแปรสำคัญ นั่นคือ "ความขี้เกียจ"ของตัวเองเข้าไปครับ  (ช่วงสามสี่เดือนล่าสุด ต้องบวกเรื่องการเรียนที่ญี่ปุ่นที่หนักมากกกก กับเน็ทหอกากๆ เป็นอุปสรรคเพิ่มไปด้วย) จากที่วางแผนไว้ไม่กี่เดือน ก็ยืดมาจนเกือบๆ จะหนึ่งปี แถมเปิดมาดูอีกที หน้าตา exteen ยังเปลี่ยนจนไม่เหลือเค้าเดิมเลยด้วยซ้ำ

เอารูปตอนหาวมาประกอบเพื่อแสดงความขี้เกียจ

เมื่อคราวที่ผมเริ่มเขียนบทแรกนี่ บอกตามตรงนะว่า ในใจลึกๆ ก็แอบสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน ว่าจะเขียนให้ถึงตอนจบได้ยังไง เพราะทุกครั้งที่มีโปรเจ็คเขียนไดอารี่อะไรซักอย่าง ผมก็มักจะพ่ายแพ้ต่อความขี้เกียจ จนเขียนได้แค่ครึ่งทางซะทุกทีไป (อารมณ์มันจะประมาณ เขียนไปเรื่อยๆ => เริ่มเบื่อ => เริ่มกดดัน => ค้นพบว่า เออ เราไม่ต้องมานั่งเขียนก็ได้นิหว่า ไม่ได้มีใครบังคับซะหน่อย => ประกาศอิสรภาพด้วยการเลิกเขียน!! เย้ สบายใจจัง)

แต่คราวนี้ เป็นครั้งแรกที่ผมเขียนไดอารี่ลงในบล็อก (หรือก็คือ เขียนแบบมีคนมาอ่านจริงๆ จังๆ) เป็นครั้งแรกที่มีคนมาตามอ่าน มาคอมเม้นท์ ไปพร้อมๆ กับที่เราเขียนไปด้วย

ก็นับว่าเป็นความสนุกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยนะครับ การที่เรารู้ว่ามีคนอ่านตัวอักษรที่เราพิมพ์ ดูภาพที่เราถ่าย การที่มีคนสนุกไปกับอะไรที่เราเล่า หรือแค่มาเม้นเพราะอยากให้เรากลับไปเม้นตอบ (ซึ่งผมก็เข้าใจนะว่ามันยาวเกินจะอ่านได้ เพราะคนเขียนเองยังขี้เกียจอ่านทวนของที่ตัวเองพิมพ์เลย 555)

คงเป็นเพราะความสนุกจากการมีคนอ่านนี่แหละ ที่เป็นกำลังใจ (และแรงกดดัน)  จนผมเขียนมาถึงตอนจบได้ ทั้งที่สองสามเดือนที่ผ่านมายุ่งเรื่องโน้นเรื่องนี้จนเกือบจะอยู่ในสภาพทิ้งบล็อกโดยสมบูรณ์แล้วด้วยซ้ำ แต่พอแวะเข้ามาดูเป็นครั้งคราว มันก็ยังมีความคิดอยู่ในหัวตลอดนะว่า ต้องกลับมาทำต่อให้เสร็จสักวันหนึ่ง

ว่าแต่ทำไมต้องกลับมาทำให้เสร็จล่ะ? มีคนบังคับหรือก็ไม่ใช่? คนอ่านส่วนใหญ่ก็อาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีทริปนี้อยู่

คิดๆ ดูแล้ว เหตุผลที่ต้องกลับมาเขียน ก็คงเป็น"ความสนุก" เล็กๆ จากการที่เราเขียนอะไรแล้วมีคนอ่านนี่ล่ะกระมัง

สุดท้ายก็คงสรุปได้ว่า การที่โปรเจ็คนี้ไม่ต้องลอยแพหรือตัดจบ (แต่มีดองนิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆ นะ แค่เขียนเสร็จหลังจบทริปห้าหกเดือนเอ้งงงงง)  ก็เป็นเพราะกำลังใจ จากเพื่อนๆ ชาวบล็อกทุกท่านนี่เองครับ  ยิ่งในเอ็นทรี่ก่อนๆ ที่บางคนเม้นว่า อ่านมาตั้งแต่ต้น หรือตามอ่านมาทุกตอนนี่ ผมปลื้มใจจริงๆ นะ เพราะบางทีผมก็พิมพ์แบบมันมือ พล่ามซะยาวจนแอบกลัวๆ เหมือนกันว่าคงไม่มีใครอ่านไหว 555

เอาเป็นว่า สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณความมีวินัยที่ยังพอมีเหลือในตัวเอง ที่ทำให้พิมพ์อะไรมาได้ยาวขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต และที่สำคัญ ขอขอบคุณทุกท่านที่มาอ่าน มาเม้น มาปาดาว ไม่ว่าท่านจะมาอ่านละเอียด อ่านผ่านๆ มาดูรูป หรือไม่อ่านแต่มาเม้นเฉยๆ ก็ตาม ขอบคุณมากๆ ครับ

และก่อนจบ ขอเอาเนื้อหาทั้งสิบสามตอนที่เขียนไปมาเรียงตรงนี้อีกรอบดีกว่า เผื่อวันหลังจะแนะนำให้ใครอ่าน จะได้เอาลิงค์หน้านี้ให้เค้าหน้าเดียวไปเลย 555 เอาเป็นว่าใครอยากอ่านตอนไหนก็คลิกชื่อตอนข้างล่างนี้ได้เลยนะครับ

Ch.1: เมื่อข้าพเจ้าไปเที่ยวแอฟริกากากา~

Ch.2: วันม่วนที่เมืองมวน!!

Ch.3: หรรษาซาฟารี (1)

Ch.4: หรรษาซาฟารี (2)

Ch.5: วิบากซาฟารี จรลีย้ายแคมป์!!

Ch.6: ช้างบุก!!!

Ch.7: แม่น้ำใหญ่ ณ ชายแดน

Ch.8: ตะวันสามดวงที่โชเบ

Ch.9: สัตว์น้อยใหญ่ในโชเบ

Ch.10: สวัสดีแซมเบีย!!

Ch.11: วิกฤติการณ์ฝ่าด่านแซมเบีย

Ch.12: เลิศล้ำน้ำตกวิคตอเรีย

Ch.13: เหมือนจะจบแต่ยังไม่จบ

 และแล้ว ทริปแอฟริกายาวข้ามปีของเรา (แต่ทริปจริงๆ แค่สิบวัน) ก็จบลงด้วยประการฉะนี้ ขอบคุณทุกๆ ท่านที่ติดตามอีกรอบครับบบบบบ 

จากนี้ไป ผมก็คงอยู่ในสภาพที่อัพสม่ำเสมอไม่ได้เช่นเดิมครับ (จริงๆ ก็คิดโปรเจ็คไว้แล้วล่ะว่าจะเขียนอะไรต่อ เพราะตอนนี้ก็ใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกด้วย มีอะไรน่าเล่าเยอะมากกกก แต่ก็กลัวเหมือนกันครับ ว่าถ้าประกาศว่าจะเขียนอะไรไปแล้วทำไม่ได้จริงก็แย่เหมือนกัน)

แต่บล็อกนี้ยังไงก็ไม่จบแค่นี้แน่นอนครับ อาจจะมีหยุดยาวๆ บ้าง จขบ.อาจจะไปเม้นบล็อกทุกท่านได้น้อยลงบ้าง แต่ยังไงก็จะพยายามโผล่มาเป็นครั้งคราวล่ะนะ  และถ้าเป็นไปได้ จะเอาเรื่องหนุกๆ ฮาๆ ดราม่าๆ (อันนี้เยอะมาก) เกี่ยวกับโรงเรียนและชีวิตในญี่ปุ่นมาเล่าให้ฟังครับผม

ดังนั้นจากนี้ไปก็ よろしくお願いします！ (ฝากตัวด้วยนะครับ!!)

อันนี้สำคัญมากมาย เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อเดือนก่อนผมลองขยายความกว้างบล็อกดู เผื่อว่าในโอกาสหน้าจะลงภาพถ่ายใหญ่ๆ ได้ (ตอนนี้ถ่ายรูปสวยขึ้นเยอะแล้วครับ เพราะได้กล้องใหม่มาฝึกใช้ 55) แล้วไปๆ มาๆ มันทำเอาโค้ดเก่าของบล็อกหายหมดเลย (ไปจนถึงขั้นนั้นได้ยังไงผมก็ยังงงอยู่เนี่ย)

สุดท้ายก็เลยต้องนั่งทำใหม่แต่ต้นจนเหมือนจะกลับมาปกติดีแล้ว เหลือแค่ไอ้ลิงค์ Favorite ทางด้านขวานี่แหละครับที่ทำให้กลับเป็นเป็นภาพ icon เรียงๆ กันแบบเก่าไม่ได้ แถบด้านขวามันเลยยาวยืดซะขนาดนี้

ผมจำได้ว่าตอนทำบล็อกใหม่ๆ มีบล็อกอื่นใน exteen ที่บอกวิธีเปลี่ยน favorite ให้เป็นภาพไว้ แล้วมีลิงค์สำหรับเอาโค้ดอะไรเพียบพร้อม แต่ตอนนี้ปัญหาคือพอผมกลับไปหาข้อมูลที่บล็อกเดิมอีกรอบ มันดันใช้การไม่ได้แล้วนี่สิ (ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะ exteen เปลี่ยนระบบใหม่อะไรรึเปล่า หรือว่าเน็ทหอที่นี่กากเอง)

เวิ่นมายาว สรุปง่ายๆ คืออยากเปลี่ยน favorite ทางขวาให้กลับเป็นรูปอะครับ ใครมีวิธี ใครมีลิงค์ รบกวนชี้แนะด้วยจะเป็นพระคุณอย่างสูงครับบบ (แบบว่าจขบ.ไร้ปัญญาเรื่องโค้ดกับการแต่งบล็อกจริงๆ แถมตอนนี้หน้าตา exteen　ยังเปลี่ยนไปคนละเรื่องอีก ของเล่นใหม่ๆ ก็ยังใช้ไม่ค่อยเป็นเลย)

ปล. หลายคนอาจจะสังเกตว่าทำไมรูปถ่ายเอ็นทรี่นี้มันสวยกว่ารูปจากตอนก่อนๆ จัง อันนี้ผมไม่ได้ถ่ายครับ ไปเอารูปจากกล้องของเพื่อนร่วมคณะที่ใช้กล้องระดับเทพถ่ายมาเฉยๆ